Met Kerst en Oud en Nieuwjaar zijn we 12 dagen naar het zuiden van het Zuider eiland geweest. Eerst via de Catlins naar Stuart Island. De Catlins is een heuvelachtig, glooiend groen gebied, wat voornamelijk bestaat uit Farmland met stukken natuurlijke bush ertussen. We hebben gekampeerd aan het strand, gezwommen in zee en pinguins en dolfijnen gezien in hun natuurlijke omgeving.
De 2e overnachting was in Bluff, de gateway voor Stewart Island, ongeveer 1 uur varen vanaf Bluff. Stewart Island is grotendeels NP met meerdaagse tramping tracks varieerend van 3 tot 11 dagen. Oban is het enige dorp met 400 inwoners. Wij hebben de driedaagse Rakiura Track gelopen, een van de Great Walks in NZ. De track liep door bos met Rimu, Kamahi en varenbomen en planten. We zagen Tuix92s, Parkieten en zelfs een White Tale hert, maar helaas geen Kiwi vogels. Vooral de eerste dag hadden we heel veel regen en was het pad vaak een modderpoel. Glibberend en glijdend probeerden we de ergste mud te ontwijken. Maar de natuur was schitterend, ondanks de nattigheid. We sliepen in hutten, die we deelden met andere trampers. De laatste dag klaarde het op en hadden we een mooi uitzicht over de verschillende baaien. Toen vanuit Oban weer terug gevaren naar Bluff en gekampeerd in het vlakke Invergarcill even verderop.
De volgende dag via de Scenic Southern Route, de Clifton Caves bezocht. Hier kon je zonder gids in en het gangenstelsel was zo groot dat het wel 5 kwartier duurde om van het begin naar het einde te komen. Af en toe was het net speologie en moets je kruipen om verder te komen. Gelukkig hadden we beiden geen last van Claustrofobie. Weer boven de grond gekomen, redden we verder naar Te Anau en kampeerden op een primitieve campeer plek langs de Milford Road in Fiorland, een gebied met massieve hoge bergen en heldere meren. Helaas hielden we het niet droog nadat we de tent hadden opgezet .
De volgende morgen was het gelukkig droog wel en zijn we gaan kayakken in de Milford Sound.
De kayaktour viel een beetje tegen, we gingen niet zo over de fjorden als dat we gehoopt hadden. Dit kwam mede door de harde wind en enorme golven. Ondanks was het indrukwekkend om zo als nietige kayaker tussen de hoge bergen met stijle wanden en watervallen door te varen.
Oudjaar hebben we in Te Anau gevierd, waar bandjes muziek verzorgde en er vuurwerk werd afgestoken, een goed begin van het nieuwe jaar. Na een korte nacht zijn we naar manapouri gereden, 30 km verderop, het begin van de Doubtfull Sounds. Hier hebben we een tour gedaan naar het grootste Hydro Powerstation van NZ aan de andere kant van Lake Manapouri (het op een na diepste meer x96 420 meter diep x96 van NZ. De boottocht over het meer was schitterend. Daar aangekomen ginen we met een bus door een 2km lange tunnel tot 200 meter onder het meeroppervlak, vanwaar je het turbines kon bewonderen. Indrukwekkend, maar ook ingewikkeld. Het was een technologische hoogstand.
Voordat we Manapouri weer verlieten de volgende dag, hebben we een hike van 7 uur gelopen door schitterende natuur en met een uitkijkpunt op 300 meter hoog, een steile klim, maar wel de moeite waard! Dezelfde dag zijn we door naar Glenorchy gereden. Dit paradijselijke plaatsje tussen de hoge bergen is het begin/eind punt van vele meerdaagse tramps. Helaas regende het pijpenstelen en hebben we weinig van de omgeving gezien bij aankomst. De volgende dag klaarde het gelukkig op en werd het uiteindelijk een supermooie dag. Mike ging erop uit voor een aantal kortere wandelingen, o.a naar Lake Sylvan en Klaar kon de uitdaging niet weerstaan om Mount Alfred (1370 meter) te beklimmen. Daar zou Mike geen lol aan beleven, want het pad ging gelijk al bijna vertikaal omhoog. Het uitzicht van boven was fantastisch! Terwijl Klaar hoog en droog op mount Albert was wade mike zich door ondergelopen bossen vanwege de grote hoeveelheid regen van de afgelopen dag. Beiden hadden we een mooie dag gehad, toen we elkaar begin avond weer ontmoetten, moe, maar voldaan.
Het was jammer Glenorchy weer achter ons te laten de volgende dag, je krijgt gewoon geen genoeg van de hoge bergachtige omgeving. Die dag hebben we in Arrowtyown de Swamp Gully track gelopen door een ruig, kalig gebied langs de Arrow River. We zagen wel 3 4WD vast zitten in de rivier. Kenenlijk hadden de bestuurders de hoogte en snelheid van de rivier onderschat na de hevige regenval van afgelopen week. Arrowtown was in de 1860 er jaren een gold mining town en tegenwoordig kun je voor een paar dollar een x93panx94 huren en zelf je geluk beproeven in de rivier. Samen met de oude gebouwen en de goldmining is het een toeristisch dorp geworden. In de middag zijn we via Cadrona Ski area naar Wanaka gereden. Hier hebben we een frisse duik in het koude Lake Wanaka genomen en weer gekampeerd op een primitieve camping.
De volgende dag regende het en zag het er niet naar uit dat het op zou houden tijdens onze rit richting Lake Tekapo en besloten we door naar Christchurch te rijden, een dag eerder dan gepland. Om de lange rit te breken, heeft Klaar nog een hardloopje gedaan bij lake Tekapo en Mike een wandeling en gelezen, toen het net even droog was.
We kijken terug op een geweldige vakantie met mooie indrukken en activiteiten!

Foto's van onze holiday met Kerstmis en Oud in Southland en Fiordland, New Zealand:

http://cid-60e7e9dc372564b4.photos.live.com/browse.aspx/Kerst%20en%20Oud%20en%20Nieuw%202010

HOOG TIJD
Eindelijk weer een verslagje vanuit New Zealand, met de gebeurtenissen van de afgelopen maanden.  Een hoogtepunt was wel de aardbeving in september met als epicentrum  Christchurch en omgeving. (7.1 op de schaal van Richter). Echter in Nelson was de schok ook te voelen. Klaar was er nog wakker van geworden en dacht dat er inbrekers een poging deden het huis binnen te komen, waar ze op dat moment aan het huis-zitten was en een nachtje verbleef.  Mike was in Holland toen de aarbeving plaats vond. Een vluchtig bezoek van 2 weken aan familie en vrienden. Hij had immers nog een ticket naar NL, die voor oktober gebruikt moest worden, anders zou de ticket verlopen. Het was leuk om iedereen weer te zien, maar te kort om indruk op te doen, hoe het leven in NL voor Mike zou zijn. Want hij is er nog niet zeker van of NZ ook zijn toekomst land is. Komend jaar zal hij daar een beslissing in maken. Nu, eind oktober, zijn er nog steeds na-schokken te voelen in Christchurch, het is erg spannend hoe dit gaat aflopen, men denkt dat er kans is op een 2e grote aardbeving. De schrik en de schade van de eerste aardbeving is men nog niet te boven.
Inmiddels is Mike alweer 5 maanden in Christchurch aan het werk en woont nog in het cottage van een collega, ca 30 minuten rijden vanaf het centrum. De eerste periode heeft zijn bedrijf de huur betaald, maar nu is zijn "proeftijd" voorbij en moet Mike zelf voor zijn onderdak betalen. Gezien de huur erg kostbaar is, is Mike aan het zoeken naar andere woonruimte, ook dichter bij werk en centrum. Met name door de aardbeving is het niet makkelijk een betaalbare plek te vinden voor zichzelf en onze poezen, want het plan is om de poezen naar Christchurch te verhuizen, gezien het nu Mike zijn beurt is om van het poezen  gezelschap te genieten. Mike is dus actief aan het zoeken en hopelijk vindt hij snel een nieuw onderkomen. Klaar is vorige week verhuisd binnen Nelson. De eigenares van het vorige huis wilde de poezen niet meer en ook was het verschil in leefwijze wat te groot, waardoor Klaar zich niet meer zo happy voelde daar. Het nieuwe onderkomen is wat kleiner, maar voelt een stuk beter met Emma, een aardige 25 jarige meid als eigenares van het huis.
Vanwege de grote afstand tussen Christchurch en Nelson, zien we elkaar zo een a twee keer in de maand voor een weekend. Een paar weken geleden zijn we met nog 2 vrienden (Miriam en Ernest) van Klaar naar Lewis Pass, tussen Nelson en Chrischurch ingelegen, geweest. Hier hebben we de Nina Track gelopen en een nachtje in een backcountry hut geslapen. Op die hoogte lag zelfs nog een flinke laag sneeuw. Na een warm drankje en een broodje, zijn Klaar en Ernest nog een stuk doorgelopen achter de hut, richting Devils Pass, totdat er teveel sneeuw lag en het pad erg moeilijkl begaanbaar was. Inmiddels hadden Mike en Miriam een vuurtje gemaakt en konden we onze spullen drogen en warm worden.  Want helaas was het weer erg regenachgtig en de track stond al aangeschreven als zijnde modderig, wat zeker klopte. De route liep voornamelijk langs een rivier met hier en daar klimmen en dalende stukken . Er waren heel wat kleinere stroompjes die we over moetsen steken en die uitmondde in de grote rivier. Toen we de volgende dag terug liepen via dezelfde route, waren alle stroompjes snel stroomende rivieren geworden en moetsen we met zijn vieren op een rij elkaar vasthoudend, erdoor heen waden, zo sterk was de stroming. Dit kwam door de continue regen die de hele nacht gevallen was en nog aan het vallen was. We waren van top tot teen doorweekt en moesten in beweging blijven om niet af te koelen. Ondanks alle nattigehid, was het toch een geslaagde tramp geweest, door prachtige natuur van Lewis Pass area.
Klaar heeft nog deelgenomen aan een aantal racefiets wedstrijden, varierend van 80 tot 110 km. Gezien er niet veel vlakke wegen in NZ zijn, was dat best pittig en zeker met de hoeveelheid regen die met bakken uit de hemel viel op de wedstrijd dagen. Klaar scheen een abonnement op fietsen in nat weer te hebben. Des al niet te min heeft ze toch genoten. In het volgende verslag meer over de trip naar NY van Klaar en het resultaat van het hardlopen van haar eerste Marathon in NY op 7 november.
Tot de volgende Keek.

Hier zijn de foto's behorend bij het verhaal van Arthurs Pass.
Klik op de volgende link om de foto's te zien: http://cid-4a905c0bf5cc31ca.photos.live.com/browse.aspx/Arthurs%20Pass%20July%202010

Het is alweer een poos geleden dat we een verslagje geschreven hebben, hoogtijd voor een nieuwe update, dus!

Inmiddels werkt Mike alweer een kleine 2 maanden in Christchurch. Het werk vergt veel tijd en energie. Er zijn veel nieuwe dingen om uit te zoeken en te leren. Daarom heeft Mike tot nu toe nog niet echt tijd en energie gehad om voor hemzelf uit te vinden of dit wel de baan is die hij graag zou willen. Omdat Mike nog wat meer tijd nodig heeft, houden we de situatie van nu nog even aan en hoeven nog geen major beslissingen te maken over wel of niet gaan wonen in Christchurch. Klaar blijft voorlopig nog in Nelson wonen en met een voordelig vliegticket, of een rit van 5 uur in de auto, zien we elkaar zo om de 3 tot 4 weken voor een weekend.

Klaartje is altijd nog erg actief op sport gebied en heeft sinds een aantal weken een mooi doel op hardloopgebied: deelnemen aan de NY Marathon in november samen met haar oudere broer Pim. Pim woont in Manhattan, heeft de Marathon vorig jaar gelopen en dit jaar een entry bewijs geregeld via de American Cancer Society. Klaartjes zus, Mariken komt ook naar NY, als supporter en zo gaat het een kleine familiereuni worden!

Mike heeft inmiddels al een keer op de skies gestaan en dat was zeker voor herhaling vatbaar. Mount Hut is een groot skigebied, met veel afdaal mogelijkheden, binnen 2 uur rijden vanaf zijn cottage. In het begin even wennen, maar hij had de slag snel weer te pakken.

Mike gaat eind augustus voor 14 dagen naar NL. Hij had nog een ticket van NZ naar NL die voor september gebruikt moet worden, anders zou de ticket vervallen. Het is een bliksembezoek, want hij kon niet langer vrij krijgen.

De poezen lijken zich helemaal thuis te voelen en vermaken zich prima in en rondom het huis. Er gaan heel wat bikkies en fishcans doorheen! Dat zal wel zijn vanwege de winter en het koude weer, extra energie nodig.

Begin juli ter ere van Klaartjes verjaardag, had Mike een erg leuk weekend in en nabij Christchurch georganiseerd. Eerst werd Klaar vrijdagavond opgepikt vanaf het vliegveld en verwelkomt met lekker vers fruit en kadootjes. De volgende dag zijn we naar Arthurs Pass in de Southern Alps gereden, wat zo'n 2 uur rijden was. Het was koud, maar schitterend helder en zonnig winter weer. De Alpen lagen er prachtig bij met besneeuwde toppen. Bepakt met grote rugzak hebben we de Bealy Spur Track gelopen naar een kleine eenvoudige Bivak hut waar 6 mensen konden verblijven. We begonnen op 750 meter en de hut lag op 1250 meter, het was een geleidelijke klim door mountainbush en open stukken met super uitzicht. Dichterbij de hut was het pad besneeuwd en ijzig en af en toe gleden we bijna onderuit. We verbleven als enigen in de hut en vlak voordat het donker werd zijn we nog naar de top van Mount Bealy geklommen op 1530 meter, vanwaar een adembenemend uitzicht, overal bergen met sneeuw! Koken deden we met het licht van een aantal kaarsen en headlight. Mike zorgde voor een haardvuur, wat wel nodig was want het koelde snel af! Het was kraakhelder en de sterrenhemel was schitterend, dat betekende ook dat het hard zou gaan vriezen…..Na een koude en lange nacht, hebben we bewegend ons ontbijt genuttigd en thee gemaakt met gesmolten sneeuw. Het water in onze waterflessen was bevroren en zo ook de kraan van de watertank naast de hut. Tijdens de tocht naar beneden hebben we ons weer warm gelopen.  We boften met een andere mooie heldere dag! Op de weg terug naar Christchurch, hebben we nog een korte wandeling rondom een grot gemaakt, waar je met uitrusting ook in kon (een activiteit voor een andere keer), en Castle Rock bezocht. Boulders in allerlei vormen en groote in het landschap, waar je overheen en omheen kon lopen.

De volgende morgen vroeg de finale van de wereldcup voetbal gekeken in een cafe in het centrum, waarbij Spanje tegen NL speelde. Helaas leidde dat niet tot een overwinning voor Oranje. Daarna moest Mike aan het werk en vloog Klaar terug naar Nelson. Het was een fantastische weekend geweest!

Nu zijn jullie weer een beetje op de hoogte van het winterse leven hier. Tot de volgende update.

Het is even stil geweest op het website front, maar hier dan weer even een berichtje vanuit New Zealand. Er is veel gebeurd de afgelopen periode. Eerst natuurlijk het fantastische nieuws dat we onze verblijfsvergunning benen hebben! Niet lang daarna kreeg Mike een aanbod van het bedrijf waar hij werkt om een andere functie te gaan uitvoeren in Christchurch, binnen hetzelfde bedrijf. Het hoofdkantoor bevindt zich namelijk in Christchurch en vanuit daar zou een heel nieuw team samengesteld worden om de Christchurch City Council te ondersteunen met hun computer systemen. Omdat Mike nog steeds zijn draai niet echt heeft kunnen vinden in het werk hier in Nelson, leek het hem wel een mooie uitdaging. Hij had weinig tijd om te beslissen en ook zou er geen garantie zijn om zijn baan hier terug te kunnen krijgen. Omdat Mike de uitdaging wel graag aan wilde gaan, hebben we samen besloten dat het de beste oplossing zou zijn als hij alleen naar Christchurch zou gaan voor de eerst komende periode en zien of daar zijn toekomst zal liggen. Het is niet makkelijk om zo ver van elkaar te wonen, maar met deze oplossing kan Mike rustig bekijken of hij de nieuwe uitdaging ziet zitten en Klaartje hoeft haar leventje in Nelson nog niet op te geven, zonder te weten of het Mike wel gaat bevallen. Zij heeft het juist erg naar haar zin met sociale contacten, sportactviteiten, supermooie omgeving en het werk wat steeds leuker aan het worden is. Mike heeft nu ruim een week erop zitten en tot zover bevalt het werk wel, maar alles is nog erg nieuw en en er moet nog veel "opgezet" worden, alles is nog in de kinderschoenen. Er is voor hem een cottage geregeld, ruim een half uur rijden vanaf Christchurch Centrum. Dit cottage is eigendom van een collega van Mike en ziet er niet verkeerd uit, een mooie vakantie woning, met een grote tuin erbij. Hier kan hij 4 maanden verblijven, totdat we samen een beslissing hebben gemaakt of we dan wel niet naar Christchurch zullen verhuizen. Christchurch is de main city van het Zuider eiland en daarom een heel stuk groter dan Nelson. Afhankelijk van waar je woont, zit je niet meer zo direct in de natuur, zoals hier in Nelson. Een groot skigebied ligt wel weer dichtbij. Zo zijn er voor en nadelen van verhuizen. Maar voorlopig is dat nog niet aan de orde. Het is 5 uur rijden tussen Nelson en Christchurch en ca 50 minuten met het vliegtuig. We zullen elkaar alleen in de weekenden op kunnen zoeken omdat de afstand zo groot is. Klaar heeft inmiddels een andere woning gevonden, want de huidige woning is te groot en te duur voor een persoon. Ze gaat per eind mei inwonen bij Rhonda, een aardige lady afkomstig uit Canada. Na heel wat huisbezoeken en "kamers" gezien te hebben, voelde deze plek goed en klikte het ook gelijk met Rhonda. Ze heeft een eigen kamer in het huis en de rest delen ze samen. Ook kunnen de poezen mee verhuizen en is Rhona bereid om te kijken hoe de poezen zich gedragen. Tot zo ver voor nu, we houden jullie op de hoogte! groetjes vanuit Nelson en Christchurch

We hebben fantastisch nieuws: de Immigratie heeft onze aanvraag naar een verblijfsvergunning goedgekeurd! Na een kleine 10 maanden, veel papierwerk en testen, hebben we dan eindelijk onze verblijfsvergunning binnen!

Nu zijn we niet meer afhankelijk van de werkvergunning, die dit jaar augustus zou aflopen en die gebasseerd was op Mike zijn baan. Nu kunnen we wonen en werken waar we willen, zonder vast te zitten aan een bepaalde baan. Ook biedt de vergunning veel voordelen met situaties waarin je Inwoner van NZ moet zijn om bepaalde  dingen te mogen.

Hoe de verdere toekomst eruit ziet is nog steeds onzeker, maar deze goedkeuring biedt in elk geval meer mogelijkheden in de keuzes. Joepieeeeeee, we zijn zo blij!

Via onderstaande link zijn onze foto’s van Australie te zien: http://cid-4a905c0bf5cc31ca.skydrive.live.com/browse.aspx/Australia%20april%202010

Veel Kijkplezier!

Met Pasen zijn we voor 8 dagen naar Australie geweest. Op de tax na, vlogen we gratis, vanwege al onze gespaarde vlieg punten in de afgelopen jaren.

Vrijdag 2 april zijn we eerst naar Christchurch gegaan, ongeveer 5 uur rijden vanaf Nelson. We zouden de volgende dag om 6am vertrekken naar Melbourne. Tijdens de lange autorit wereden we nog verrast met een gratis kop koffie, een appel en een sausijzen broodje. Dit was een actie "Revive and Survive", omautomobilisten te wijzen op het nemen van voldoende rust tijdens het rijden en niet vermoeid achter het stuur te zitten. In Christchurch hebben we een plek uitgezocht om de auto veilig te parkeren en achter te laten tijdens onze reis. De bewaakte stalling op de luchthaven zelf was namelijk erg kostbaar. Na een hapje eten in een Indiaans restaurant hebben we in de auto geslapen tot 3 am en zijn toen door de airportshuttle opgepikt en naar de luchthaven gebracht. Het was een "gebroken nacht op deze manier, maar als je het goedkoopt wilt, moet je er iets voor over hebben.

Zaterdag 3 April
Vanwege dikke mist was onze vlucht naar Melbourne gecanceld en zouden we veel later op de dag via Queenstown alsnog kunnen vertrekken. Maar we zagen het niet zitten om nog uren in Christchurch te moeten doorbrengen en pas een dag later in Melbourne aan te komen. In een opwelling stelden we voor om naar Sydney te vliegen. Omdat we Bussiness class vlogen, kregen we priority en kon dit geregeld worden. Zo werden de plannen en de route omgegeooid en zaten we binnen een paar uur in Sydney. Ook konden we nog gebruik maken van de bussiness lounge, waar een ontbijdbuffet, internet, verfrissingsgelegenheden en zelfs een douche aangeboden werden. Mike zat volop te genieten van de luxe. Ook in het vliegtuig werden we volop verwend. Klaar vond het allemaal wel erg luxe en voelde zich een beetje opgelaten.
In Sydney duurde het een poos voordat we vervoer hadden naar de stad zelf en afgezet werden bij de auto verhuur, die we hadden uitgezocht. Na de nodige inkopen gedaan te hebben was het nog een heel gedoe de drukke stad uit te komen. Maar eindelijk waren we op weg via de scenic Coastal highway naar Wollogong, Shelharbour en Kiama. Het weer was wisselvallig en toen we een camping in Kiama hadden gevonden, begon het zelfs hard te regenen. Het was druk op alle campings vanwege de Paasvakantie. Kiama zelf was een leuk klein plaatsje aan zee met hoge kliffen en bekend om zijn Blowhole, waar de golven wel 60 meter omhoog gestuwd konden worden. Maar daar zouden we de volgende dag naar kijken.

Zondag 4 April
Na een lange nacht, we hadden een uurtje extra vanwege de wintertijd, zijn we naar het Blowhole gelopen. Het was spectaculair, maar 60 meter hoogzoals in de brochure beschreven, kwamen de golven niet. Er was een Rockpool waar we nog in gezwommen hebben, je kon er zelfs echt baantjes trekken!
Via Nowra en Ulladulla, reden we door naar Maramarang NP, waar we een wandeling naar Mount Durras hebben gelopen alngs de kust en door een bos van gumtrees met Eucalyptus bladeren, dat kon je goed ruiken!De surfers vermaakten zich goed in de hoge golven beneden ons.
Tijdens de wandeling werden we begeleid door een concert van vogels, waaronder fel gekleurde papagaaien. We zagen verschillende groepen Wallabies en Kangaroos die redelijk tam waren en ons nieuwschierig aanstaarden. Wallabies zijn kleiner en hebben een smallere neus en oren dan Kangaroos. Het was een mooie wandeling van ruim 2 uur, maar jammer dat er weinig tot geen uitzicht was op vanaf de top. Inmiddels werd het alweer bijna donker en besloten we een camping op te zoeken.
In bodalla vonden we een holiday Park aan het strand. Nog een keer van het strand en de zee genieten, voordat we morgen verder landinwaarts zouden gaan.
Het was een heldere nacht met een fantastische sterrenhemel!

Maandag 5 April
S’morgens heeft Klaar ruim een uur heerlijk hard gelopen over het strand en door het bos. Het was ondertussen haast gewoon geworden om Wallabies en Kangaroos te zien in het wild. Het weer was schitterend, een strak blauwe lucht!
In Narooma verlieten we de kust en stegen geleidelijk 1100 meter richting Cooma, de eerst volgende grotere plaats.Het landschap was glooiend met tussock gras en een soort boulder stenen in allerlei maten en vormen. Het was alsof we op een soort groot plateau reden met hele stukken niets en af en toe een dorpje.
Jindabayne, gelegen aan een mooi groot meer, is de gateway tot Mount Kosciuszko NP, onze eindbestemming voor vandaag. We hebben nog een korte wandeling gemaakt in Thredbo, een skidorp iets verderop. In de winter is het hier een mecca voor skiers. We hebben in het wild overnacht op een gratis campsite, voorzien van een long drop toillet en een aantal picknick tafels omgeven door bos en op hoogte (we zaten op ca 1500 meter).
Morgen zouden we de hoogste berg in Australia beklimmen, Mount Kosciuszko op 2228 meter.

Dinsdag 6 April
Toen we de volgende morgen opstonden, was het ongeveer 5 graden….. een warme kop koffie en thee ging er wel in! Daarna reden we naar Charlotte Pass, ca 20 min verderop. Charlotte Pass lag op 1830 meter hoogte en vanaf daar begonnen we de rondwandeling naar de top.
Het landschap was erg kaal met hier en daar rotsige stenen en Alpine begrooeiing. De zon gaf wel iets warmte, maar toch was het fris omdat we zo hoog zaten.
Op de top van Mount Kosciuszko leek het wel de Kalverstraat. Veel mensen kwamen met een kabel lift vanaf Thredbo. Ondanks de opkomende bewolking hadden we toch een mooi uitzicht over het NP. Het pad was niet echt een trampingpad, maar meer een wheelchair pad: wijd, makkelijk begaanbaar en af en toe zelfs geplaveid met tegeltjes. De hele rondwandeling was 22 km en kostten ons 6,5 uur. S’avonds hebben we op dezelfde plek gecampeerd en een kampvuurtje gemaakt om weer
op te warmen na de (koude) wandeling.

Woensdag 7 April
S’morgens een paar spatten op de tent, maar gelukkig konden we toch droog inpakken. We verlieten het mooie Mount Kosciuszko NP en reden weer via Cooma en daarna Canberra naar Goulburn. Maar eerst bezochten we het info centre Snowy Mountains Hydro Scheme. Daar was allerlei informatie te lezen over een water en hydro-electrische power faciliteit, gebouwd door meer dan 100.000 mensen in 25 jaar tijd. Het project bestond uit 7 power stations, 16 grote dammen en 140 km bergtunnels. Het voorziet New South Wales en Victoria van electriciteit en irrigatie.
In Canberra hebben we het Australische War Memorial en museum bezocht met veel info over de oorlogen. Ook zijn we over de "Mall" gelopen met verschillende herdenkingsmonumenten, welke wel iets van Washington weg had, ook omdat het warmemorial in rechte lijn staat met het Parliments gebouw. We kwamen tijd tekort om alles te bezoeken, maar zo hebben we toch even een indruk gekregen van de Australische hoofdstad.
We hadden nog ruim een uur in het donker te rijden, voordat we in Goulburn een caravanpark vonden om te camperen.
Helaas was het er minder rustig dan de afgelopen 2 nachten in het NP. Morgen op naar de Blue Mountains.

Donderdag 8 April
Via de toeristische route zijn we naar Kanangra-Boyd NP gereden. Dit NP is onderdeel van de Blue Mountains en bestaat enerzijds uit het op hoogte liggende Boyd- plateau en anderzijds uit een netwerk van stroompjes, rivieren, diepe ravijnen en steile rotswanden. Overal mooie gumtrees en de geur van Eucalyptus. We hebben de 3 uur durende plateau walk gelopen, welke ons een mooi uitzicht gaf over de eindeloze Blue Mountains en diepe ravijnen. We hebben weer "bush" gecampeerd in het NP. Helaas liet de stevige wind het niet toe om een aangenaam campfire te maken, omdat de rook alle kanten op ging.
S’nachts hoorden we het gehuil van Dingo’s (wilde honden).

Vrijdag 9 April
Onze laatste volle dag in Australie, de week leek voorbij gevlogen! Vroeg in de ochtend hebben we eerst de Kanangra Falls bekeken, een waterval die we groter en spectaculairder hadden verwacht.
Via een steile, bochtige "Pass"weg naar beneden langs de Jenolan Caves en weer omhoog, reden we naar Katoomba in het centrale deel van de Blue Mountains op ca. 1000 meter hoogte. De blue Mountains zijn bekend om zijn steile zandstenen kliffen met vele watervallen. De vegetatie op de top van de kliffen, bestond voornamelijk uit Gumtrees, maar dieper in de ravijnen was er regenwoud. Uit een scala van walks hebben we de scenic Cliffwalk met vele uitzichtpunten gekozen en via een loep diep door het regenwoud, kwamen we weer uit waar we begonnen waren. De Cliffwalk was erg toeristisch vooral bij de Three Sisiters (3 uitstekende zandstenen torens naast elkaar). Gelukkig liepen niet zoveel mensen de route door het regenwoud. We hadden opnieuw prachtig weer, waardoor de reflextie van de zon op de kliffen erg mooi te zien was.
S’avonds hebben we de auto weer een beetje op orde gebracht, want overal lagen spullen en kleding, die weer ingepakt moesten worden voor onze vlucht terug naar NZ.

Zaterdag 10 April
Bij het eerste daglicht namen we afscheid van de Blue mountains en reden terug naar Sydney, een rit van ruim 2 uur.
Onderweg de auto nog even door de wasstraat gedaan, zodat deze weer mooi wit was in plaats van moddergeel. Toen de auto weer zonder problemeni ngeleverd en nog een kleine 5 uur in Sydney Downtown rondgelopen, want onze vlucht was pas 8pm. Via Darling Harbour, de Harbour bridge en het Opera House, zijn we door de Botanical Gardens terug naar het Central Station gelopen, vanwaar we opgepikt zouden worden dor de airportshuttle. Het was een intensieve, maar zeer geslaagde week
geweest!
Australia, tot de volgende keer!!!

Hier weer even een update van ons leventje hier. De zomer is in volle gang en we hebben voornamelijk heerlijke zonnige dagen met zox92n 24 graden overdag. Wel merken we dat het alweer eerder donker wordt en ook sx92morgens is het nog donker al we opstaan.

Klaartje heeft het over het algemeen wel naar haar zin in de nieuwe baan. De bakkerij mist ze niet, alleen de gezelligheid met de collegax92s daar, maar met de nieuwe collegax92s kan ze ook goed opschieten. Het werk bestaat voornemlijk uit het x93runnenx94 van een 2^e kantine op het jongens college hier in Nelson.  Om de drukte van de Main kantine wat af te nemen, staat Klaar elke dag gedurende de pauze in een kleine party tent op het schoolplein drinken en een warme hap (Curry sausages met rijst) te verkopen. Het is een nieuw project,maar het loopt al goed. Het is ook best een leuke uitdaging, want de voorbereidingen, het opmaken van de balans, hoort er allemaal bij. Daarnaast doet ze taken bij het voorbereiden van de maaltijden voor de 190 boarding jongens, die daar wonen, omdat ze te ver van Nelson komen om elke dag naar huis te gaan. De weekenden zijn meestal vrij en dat is fijn, omdat Mike dan ook niet werkt.

Afgelopen weekend hebben we een mooie hike gelopen in de Cobb Valley in het Kahurangi NP. De route ging prachtig door een vallei langs de Cobb River. Bij de hut  gekomen waar we zouden overnachten, hadden we nog tijd om een deel van de route naar Kakapo Peak (1750meter) te lopen. Dat ging behoorlijk steil omhoog, maar het uitzicht was zeer de moeite waard, overal om ons heen bergen en nog meer bergen! En dat allemaal op zox92n 2 uur rijden afstand van Nelson. Heerlijk om er zo een weekend even uit te zijn!

Klaar heeft meegedaan aan een korte Triathlon (750 meter zwemmen in zee, 20 km fietsen en 5.3 km hardlopen). Ze heeft de smaak helemaal te pakken en wenst in de toekomst een hele Ironman te doen! Naast het hardlopen is ze flink aan het zwemmen en fietsen!  Mike houdt zijn activiteiten bij Fitness en zwemmen en af en toe een tochtje op de fiets.

Inmiddels hebben een week geleden weer bericht gehad van de Immigratiedienst. We hadden het eindresultaat op de aanvraag gehoopt, maar ze willen nog meer aanvullende informatie hebben. Mike moet opnieuw een aantal extra testen ondergaan op medisch gebied. Het is wel teleurstellend dat ze zo moeilijk doen, terwijl we hier toch al een leven hebben opgebouwd en gezond zijn. Het is dus weer even afwachten.

Tot zo ver maar weer voor nu en tot de volgende update!